اینقدر خسته‌ام که دیگه نیاز به حرف زدن با کسی هم ندارم. از دیروز کل حرفای آدمای اطرافمو یا نشنیده گرفتم و رد شدم یا با عصبانیت جواب دادم که ادامه ندن. ناامیدی سرتا پام رو گرفته بود. انگار یه پرنده باشم که فهمیده آسمونی که کل عمر نشونش دادن و به شوقش زندگی کرده، فقط یه عکس روی دیوار بوده. انگار با سر خورده باشم توی اون عکس. انگار امروز فهمیده باشم بال‌هام رو خیلی ساله که قیچی کردن؛ طوری که دیگه رشد نمی‌کنه. هیچ کاری ندارم با کسی. هیچ حرفی ندارم. کاش کسی باهام کاری نداشته باشه. کاش همه فراموشم کنن. این دفعه زیادی خسته‌ام.